Selecteer een pagina

Over mij

Ik ben Anouk Simons-Senden, mama van twee prachtige dochters en vrouw van een lieve zorgzame man. Daarnaast ben ik (schoon)dochter, (schoon)zusje, nicht(je), vriendin, buurvrouw, ondernemer, baasje, dierenarts en kindercoach. Allemaal titels die bij mij horen en allemaal rollen die ik vervul. En het blijft een uitdaging om de balans te bewaken en goed voor mijzelf en mijn gezin te blijven zorgen. De afgelopen jaren heb ik gemerkt dat het bewust worden van de dingen die écht belangrijk zijn voor mij, mij helpen die balans te bewaken. Dat is voor mij de basis, weten wie je bent, weten wat je belangrijk vindt, weten wie belangrijk voor je is, weten waar je energie van krijgt en weten waar je naartoe wil. Vandaar dat de ondertitel van Kindercoach Aapie sinds kort luidt… terug naar de basis! Jouw basis, want deze is voor iedereen anders en voor iedereen uniek.

Verdeeld in periodes van 7 jaar staan hieronder foto’s van mij. Foto’s die belangrijk voor mij zijn omdat ze écht Anouk zijn, waardevolle herinneringen zijn en daarnaast laten zien wat ík belangrijk vind en wat mijn basis heeft gevormd.

 

Ik ben opgegroeid in Mheer, een klein dorp in Zuid-Limburg. Een dorp met een ons kent ons-sfeer en een dorp met veel tradities en een rijk verenigingsleven. Muziek maken heb ik van jongs af aan meegekregen zoals je op de foto ziet. Jarenlang ben ik lid geweest van Harmonie St. Cecilia en heb ik klarinet gespeeld. Mijn vader en zus zijn nog steeds actief betrokken en spelen saxofoon en dwarsfluit. Het was en is een gedeelde passie binnen ons gezin.

Deze foto doet me denken aan mijn warme en beschermde jeugd. Ik ging graag naar school, had veel vriendinnetjes en kon goed leren. Mijn moeder die thuis was als ik uit school kwam en iets lekkers had klaarstaan. Hier zit ik in mijn trainingspak te genieten van warme chocolademelk met een koekje. Nu nog kan ik genieten van een dag thuis zijn en niks doen in mijn joggingbroek. Ook in de opvoeding van mijn kinderen vind ik het belangrijk dat er momenten zijn van niets doen en lekker op de bank hangen.

Deze foto doet me denken aan mijn warme en beschermde jeugd. Ik ging graag naar school, had veel vriendinnetjes en kon goed leren. Mijn moeder die thuis was als ik uit school kwam en iets lekkers had klaarstaan. Hier zit ik in mijn trainingspak te genieten van warme chocolademelk met een koekje. Nu nog kan ik genieten van een dag thuis zijn en niks doen in mijn joggingbroek. Ook in de opvoeding van mijn kinderen vind ik het belangrijk dat er momenten zijn van niets doen en lekker op de bank hangen.

Mijn eerste grote liefde zijn de pony’s en paarden. Het liefst was ik er altijd te vinden als ik vrij was. Op deze foto zit ik op Jefferson tijdens de jaarlijkse slipjacht in ons dorp. Het ultieme gevoel van vrijheid is voor mij boven op de rug van een paard door het bos galopperen. Wat mij betreft het mooiste gevoel wat er is. Paarden waren, zeker in mijn puberteit, erg belangrijk voor mij. Ik hoefde niets te zeggen en toch begrepen ze me. Echte vrienden die er altijd voor me waren. 

Na mijn VWO-diploma ging ik Diergeneeskunde studeren in Utrecht. Een belangrijke tijd, ik heb hard moeten werken om dit diploma te halen en moest op kamers in Utrecht, wat ik in eerste instantie verschrikkelijk vond. Later heb ik gelukkig ook enorm genoten van deze tijd. In mijn laatste studiejaar ben ik een periode in Nieuw-Zeeland geweest waar deze foto genomen is. Een belangrijk moment in mijn leven. Voor het eerst écht weg van huis en wat een fantastische tijd is dit geweest. Hier was ik in mijn element, geen verplichtingen, doen waar je blij van wordt en vooral heel veel genieten

Na mijn VWO-diploma ging ik Diergeneeskunde studeren in Utrecht. Een belangrijke tijd, ik heb hard moeten werken om dit diploma te halen en moest op kamers in Utrecht, wat ik in eerste instantie verschrikkelijk vond. Later heb ik gelukkig ook enorm genoten van deze tijd. In mijn laatste studiejaar ben ik een periode in Nieuw-Zeeland geweest waar deze foto genomen is. Een belangrijk moment in mijn leven. Voor het eerst écht weg van huis en wat een fantastische tijd is dit geweest. Hier was ik in mijn element, geen verplichtingen, doen waar je blij van wordt en vooral heel veel genieten

Deze foto is onlangs gemaakt in Mheer tijdens een familie-fotoshoot. In Mheer waar mijn basis ligt op de foto met mijn trots, mijn grootste liefdes, mijn gezin; wat nu mijn basis vormt. Als ik merk dat ik uit balans raak, weet ik dat ik weer moet investeren in mijn basis. Dat ben ik uiteraard zelf, maar zeker ook mijn gezin. Het mogen laten opgroeien van mijn dochters is het mooiste wat er is, maar tegelijk ook de grootste uitdaging. Steeds weer laten ze mij naar mezelf kijken, houden ze mij de spiegel voor. En daar ben ik dankbaar voor, ondanks dat het soms ook heel confronterend is. Ik weet dat we er uiteindelijk allemaal sterker uitkomen en daarom doe ik het met liefde (maar soms met een beetje tegenzin…)

Jarenlang heb ik geworsteld met mijzelf uiten, in woord en gevoel. Ik heb nooit geleerd om om hulp te vragen of te zeggen wat ik voelde of wat ik vond. Ik leerde makkelijk, had vriendjes, was altijd vrolijk en er was dus ook geen noodzaak dat te leren. Ik was in alles wat ik deed gemiddeld of goed en maakte weinig fouten. Ik denk dat veel leraren mij zagen als een ideale leerling, nooit een weerwoord, doen wat van je verwacht wordt en goede resultaten. En ik wist dat als ik maar braaf deed wat van me verwacht werd, ik aardig en lief gevonden werd en werd gewaardeerd. Dus deed ik dat, niet wetende dat me dat later de nodige problemen ging opleveren. En daar kwam ik, zeker in mijn werk als paardendierenarts, pas laat achter. Ben ik dan boos of heb ik spijt? Nee, het heeft me gemaakt tot wie ik ben. Iedereen loopt zijn eigen pad en heeft recht op hobbels en blokkades op die weg. Maar als je er door vastloopt doordat je extreem boos wordt, geen vriendjes kunt maken, nooit iets durft te zeggen of noem maar op, is het fijn te weten dat je ergens terecht kunt die weet hoe het is en hoe het voelt. 

Als je mij vraagt waar kinderen behoefte aan hebben, dan is dat veiligheid, vertrouwen, begrip en een luisterend oor. En omdat jouw kinderen zo dicht bij je staan, zo eigen zijn en je soms pijnlijke of vervelende dingen laten zien, kun je soms wel wat hulp gebruiken. Ik ga er van uit dat kinderen gedrag laten zien dat logisch is. In ieder geval logisch voor henzelf. Dat wij dat soms niet begrijpen of niet kunnen vertalen, is eigenlijk ons probleem. En dat is het natuurlijk ook vaak. De basis van het gedrag ligt vaak ergens anders dan je verwacht en samen gaan we onderzoeken wat de behoefte is die eronder ligt. Wat wil jouw kind duidelijk maken met zijn/haar gedrag? En wat kunnen we daar aan doen? Wat heeft hij/zij nodig en wat hebben jullie als ouders nodig? Samen op zoek naar de basis… zodat jullie daarna weer samen, in verbinding, verder kunnen. 

Wist jij dat Anouk…?

graag buiten is met haar gezin en hondje Jip

van goede koffie in een mooie mok heel blij wordt

liever dóór modderplassen loopt dan er omheen

verslaafd is aan Tony Chocolonely 

graag zingt (ook al is het behoorlijk vals)

 

Wat anderen over mij zeggen

je bent lief, rustig en betrokken 

alles klopt gewoon, het voelt zo fijn en vertrouwd

je gebruikt humor om de dingen te relativeren

binnen no time vertel je dingen die je soms zelf nog niet wist

je laat me op een lieve prettige manier best lastige, confronterende dingen inzien

Willen jullie meer informatie of een afspraak maken voor een vrijblijvend kennismakingsgesprek? Vul dan het contactformulier in en ik neem zo spoedig mogelijk contact met je op.